Geschrevem op: 15-06-2010
Zaterdag 22 mei 2010 Vandaag ben ik slechts toeschouwer. Om disciplinaire redenen heb ik mijzelf vandaag buiten de selectie gehouden. De tegenstander van vandaag is namelijk Alphia en dit is het team waartegen ik mijn eerste en enige kaart in mijn carričre heb geďncasseerd. Een rode welteverstaan. Voor straf speel ik daarom vandaag voor Amstel-bier-ballenmeisje.
Dat we vandaag spelen tegen onze grootste concurrent voor het kampioenschap spelen is niet te merken aan de opkomst. Als ik aan kom lopen bij veld 2 zie ik dat Bombarda gelukkig wel waardige vervangers heeft kunnen regelen. Papiejapie, Janus Slurp en Jackson van het 4e schitteren in de basisopstelling. De volgend jaar weer terugkerende verloren zoon, Likmereet, is de enthousiaste vlagger. Ik heb de eer om op de bank plaats te nemen naast de grootheden Kapitein en Architect. Helaas beiden gewoon in spijkerbroek.
Het is genieten vandaag. Niet alleen is het heerlijk toeven in het zonnetje, maar ook het voetbal is voor achtste klasse begrippen oogstrelend. Net op het moment dat ik met de wedstrijdbal uit de bosjes kom kruipen zie ik Bassie de bal in de verre hoek schieten: 1-0! Gematigd tevreden loop ik terug richting de bank. Voordat ik goed en wel kan gaan zitten is het helaas alweer 1-1. De gebruikelijke aanmoedigingen: “en nu wij weer!” “zijn we nu weer wakker!” “en nu weer gewoon voetballen!” waaien over het veld. Veel maakt het niet meer uit, want gescoord wordt er niet meer voor de rust.
De tweede helft zijn we heer en meester en is het wachten op Ter Aarse doelpunten. De Alphense keeper blundert en Jackson profiteert: 2-1! Mars-l legt de bal bij de tweede paal en Diesel komt in lopen, tikt binnen en loopt juichend door, achter de goal langs. Net als op televisie. 3-1! De overwinning komt niet meer in gevaar en wordt professioneel binnengehaald.
Mars-l trakteerde op een kratje om dat er een kleine Pijl op komst is. Papiejapie en Diesel deelden de titel Man of the Match. Genietend van zon en bier daalde langzaam het besef in dat we over een week kampioen konden worden. Iets waar we na de verspeelde 4-0 voorsprong tegen Zevenhoven eigenlijk geen rekening mee gehouden hadden. Wel spreken we af om de goden niet te verzoeken en geen platte karren en bloemen te regelen. “We zien wel.” Is het credo.
Woensdag 26 mei 2010
Op mijn werk is mijn mailbox inmiddels dicht geslipt. Meer dan 100 mailtjes zijn er de afgelopen 3 dagen binnengekomen. Met welke opstellingen gaan we beginnen Wat is het wisselbeleid Moeten we spelers erbij vragen Zijn, naast de frequentie van het toiletbezoek, de favoriete onderwerpen. Uiteindelijk wordt besloten om, tegen de zin van resultaatvoetballer Brandweermank in, het gewoon met eigen mensen te gaan doen.
Eigenlijk iets te vroeg, ga ik naar huis. Erg productief was ik toch al niet vandaag. Eenmaal thuis, snel eten. Biefstuk. Voer voor kampioenen. Een uur voor de wedstrijd ben ik aanwezig op de club en gelukkig niet de eerste. Twee koffie later gaan we omkleden.
Ik besluit te gaan vlaggen, zodat ik niet zenuwachtig op de bank hoef te zitten.
Het begin van de wedstrijd is flitsend. Vanaf de aftrap stuurt Wallie Bassie de diepte in, die strak voorgeeft op Bombarda. De bal verdwijnt net naast, maar gelijk is het geloof aanwezig dat het kan vandaag. Al snel wordt duidelijk dat SVOW niet gekomen is om te voetballen, maar om de nul te verdedigen en een puntje te pakken. Met elf man op eigen helft proberen zij ons het scoren te beletten. Mede dankzij een uitstekende keeper slagen zij hier lange tijd in. Diep in de eerste helft weten we toch te scoren. Uit een moeilijke hoek schiet Bassie een voorzet van Bombarda binnen: 1-0!! Ontlading! Nog voor rust worden de punten veilig gesteld. De mooiste aanval van het seizoen wordt door Wallie met een bekeken schuiver afgerond: 2-0! Een voorsprong die SVOW, gezien het krachtsverschil, nooit meer ongedaan kan maken deze avond.
De tweede helft moest een kwestie van uitlopen en uitspelen worden. De 3-0 kwam er en was van grote statistische waarde. De doelpuntenmaker was namelijk Bombarda en dit was zijn honderdste in dienst van ons elftal. Trots werd het ondershirt met ‘100’ getoond aan het publiek, dat massaal vroeg om een gele kaart en op zijn wenken werd bediend. Met doelpunt nummer 101 zette Bombarda de eindstand op 4-0.
In de kantine werd erg nog een klein biertje gedronken met spelers van SVOW en concurrent Alphia. Over en weer werden er kratten bier beloofd. Maar, het werd ons wel snel duidelijk dat SVOW nog graag een puntje wilde verdienen en we het dus allerminst cadeau zouden krijgen zaterdag.
That Final Day
Vrijdagavond toch nog even een biertje wezen doen met De Voorzitter en waarschijnlijk daardoor redelijk goed geslapen. Tijdens de eerste kop koffie beginnen de zenuwen toe te slaan. Ik heb moeite met stilzitten, krijg geen hap door de keel en breng het grootste deel van de ochtend door bij mijn grote vrienden Villeroy en Boch.
Om half 1 wandel ik rustig richting sportcomplex. In de straat waar ik geboren ben, het van Schagenhof, komt ineens de ijscoman om de hoek rijden en stopt enkele meters voor mij. Ik bestel een hoorntje met citroen en meloen. Lekker. Ik word op dit soort dagen altijd behoorlijk bijgelovig en zie dit toch als een goed voorteken. Stiekem heb ik er erg veel vertrouwen in. Maar, zeg dit, eenmaal aangesloten bij de rest, natuurlijk niet hardop. Dat brengt ongeluk.
Veel te vroeg zijn we compleet en gaan we rijden. De inschietballen en waterzak worden door de zenuwen vergeten en blijven achter in Ter Aar.
In de kleedkamer is het opvallend rustig. Grapje hier. Scheetje daar. Mars-l kauwt op zijn banaantje. De warming-up is lang, maar uiteindelijk wordt er dan eindelijk begonnen.
SVOW maakt een sterkere indruk dan afgelopen woensdag. Ook lijken de zenuwen ons parten te spelen. Maar, toch zijn wij de betere partij en komen er kansjes. Bombarda, Bassie en Wallie doen de bank opveren, maar de bal gaat er niet in. Dan een grote domper. Een vrije trap vanaf de zijkant wordt hoog voorgegeven, maar de bal wordt opgepakt door de wind en zeilt zo de verre hoek in: 1-0. Eventjes zijn er hangende koppies te zien en hebben we het moeilijk. Vlak voor rust wordt Sander op de rand van de 16 gevloerd. Bombarda neemt zijn verantwoordelijkheid en doet dat geweldig. Snoeihard en via de binnenkant van de paal schiet hij de 1-1 binnen.
Het stond gewoon gelijk, we hadden de beste kansen en het beste van het spel. Maar toch was de sfeer niet helemaal lekker in de kleedkamer. Waarschijnlijk waren we toch wel geschrokken van het besef dat het zomaar fout kon gaan vandaag. Daarbij moesten we, hoe dan ook, nog maar zien te scoren.
Ook de tweede helft hadden we meer balbezit en werd er gewerkt aan de eerste kansjes. Ook nu kwamen deze er, maar ze wilden er nog niet in. We hadden met corners al voor behoorlijk wat gevaar gezorgd en eindelijk betaalde dit zich uit. Het was Bombarda die de corner van Wallie snoeihard inkopte! 1-2! De vreugde was groot en bijna ook weer snel verdwenen. Het was aan Tobbert te danken dat we niet direct de 2-2 om de oren kregen. Hierna volgden slopende minuten. Vooral voor toeschouwers en de wissels. SVOW probeerde aan te vallen, maar wij werden steeds gevaarlijker uit de counter. Ik was er op dat moment van overtuigd dat, wanneer wij de 3-1 zouden maken, het kampioensschap binnen zou zijn. Het voelde zo dichtbij, dat het niet meer lukte om stil te staan. Opeens ontsnapte Bassie op rechts en leek op weg naar HET doelpunt, maar de bal schoot net te ver voor hem uit en de keeper greep in. Niet veel later KO weg aan de andere kant. Ook hij speelt de bal iets te ver voor zich uit en de keeper lijkt optijd zijn doel uit te komen. Maar KO is snel en zet zijn punt tegen de bal… vanaf moment gaat alles – net als in de film – in slow-motion. Langzaam gaat de bal richting doel en hij past…….. precies!!!!!! JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!! Door het dolle heen rennen ik en andere wisselspelers het veld op en er vormt zich een stapeltje spelers bovenop KO. Iedereen weet het zeker: we zijn kampioen!!! Onze verwachting komt uit en al snel volgen de 1-4 van Dirk na netjes afgeven door Bassie en de 1-5 na een prachtige volley van Knetsch.
Dan volgt het laatste fluitsignaal. Als blije jongetjes huppelen we over het veld. Alle buik en darm klachten van eerder op de dag zijn in 1 klap verdwenen. Er zijn sportieve felicitaties van SVOW en Alphia, er zijn biertjes, familie, vrienden, oud-spelers, clubgenoten, Marja met bloemen, kusjes, knuffels en foto`s. Zonder om te kleden rijden we al toeterend naar Ter Aar.
Eenmaal bij TAVV mag de muziek aan en zijn de kratten niet aan te slepen. Bierdouches, karaoke, striptease, natte onderbroeken gevecht, kortom: 1 heel groot feest! Voor een buitenstaander of niet-voetballer misschien moeilijk om te begrijpen maar had dit never nooit niet willen missen. Ondanks de kater was de glimlach niet van mijn gezicht te poetsen zondag. Dat ik zou stoppen met voetbal stond al een tijdje vast voor mij, maar dat het zo`n mooi einde zou worden had ik alleen heel stiekem durven hopen. Schatjes, bedankt voor zes schitterende seizoenen! Hou hem hoog! Helemaal niets voor Taffie 6!