Toegevoegd op: 02-10-2004
Zowaar was iedereen op tijd aanwezig en konden we op tijd vertrekken. Onze sterspeler de Blonde Flamingo van de Lage Landen was helaas niet aanwezig. Hij schijnt te zijn gesignaleerd op de Eifeltoren, maar elk gerucht over enige vorm van onderhandelingen met Parijs Saint Germain worden door zijn zaakwaarnemer tot nu toe hardnekkig ontkent.
Ik moet u overigens nog wel waarschuwen over het volgende: door de afwezigheid van de Blonde Flamingo was er ook geen kladblok aanwezig, waardoor dit verslag dan ook voornamelijk zal bestaan uit een sfeerimpressie. Enige opmerking betreffende foutieve vermeldingen van tijdstippen, doelpuntenmakers, aangevers en dergelijke zullen voor kennisgeving worden aangenomen en vervolgens aan mijn spreekwoordelijke kabouterlaarsje worden gelapt.
Na een korte en veilige rit kwamen we vol goede moet aan op het grondgebied van onze grote buur. In de pers werd al gerept over enige onderschatting aan de kant van ARC en wij verwachtten dan ook van onze underdog-positie te kunnen profiteren. Met vastberaden tred werd de lange wandeling richting kleedkamer twaalf ingezet. Kleedkamer 12 bleek uiteindelijk totaal onvindbaar maar gelukkig kwam al snel het professionele karakter van onze voorbeeldclub naar boven en werd er voor ons een onderkomen gevonden in het hok van de clubmascotte Klaartje de Kip.
Tijdens de warming-up konden de meesten het toch niet laten om alvast een balletje op doel te schieten. Toen Pascal aanlegde voor een knal die de netten zou doen schroeien vloog de bal met een schitterende boog over de bossages, om uiteindelijk met een doffe plons te landen in het exacte middelpunt van de achterliggende siervijver. Toen Peet zij: dat wordt zwemmen bedacht Hofs zich geen moment, trok zijn tenue uit en huppelde binnen een oogwenk in zijn sexy grijze strakke boxershort door de modder, waterplanten, bloedzuigers en een klein laagje water. Van zijn directe tegenstander had Snikkel tijdens de wedstrijd geen last meer, heel gek.
Uiteindelijk kon er dan toch echt gevoetbald worden, onder luide aanmoediging van de meegereisde supporters. Vanaf het eerste moment werd direct de druk op de tegenstander gezet en ARC reageerde met overdreven opportunistisch voetbal wat dankzij onze ervaren verdediging geen enkele kans opleverde. Na circa een kwartier spelen werd de bal hoog voor het doel van ARC gebracht en won Chiel met twee vingers in de neus het duel van de keeper, 1-0. TAVV6 ging op dezelfde manier verder en na een half uur spelen liet Leijd alle ellende van de afgelopen wedstrijden achter zich, ging over rechts het strafschopgebied in, behield het overzicht en liet Chiel op eenvoudige wijze scoren. De eerste helft werd verder professioneel uitgespeeld.
Bij aanvang van de tweede helft werden Peter, Mars, Knetsch en Patrick ingebracht en kon de jacht op de beslissing gaan beginnen. TAVV6 ging vol op de aanval en met name de Rooie Buffel en Ko liepen de gehele rechterkant van ARC aan gort. Ook de tweede helft was het dus weer genieten geblazen. De beslissing liet echter op zich wachten. Uiteindelijk bracht een vrijtrap vanaf links de bevrijding. Anne eiste de bal op, krulde hem voor de goal waar Zambrotta hem professioneel liet lopen waarna Leije hem bij de tweede paal kon intikken, waarmee hij defintief de laatste zwarte bladzijde uit zijn carriere om kon slaan. Niet veel later dacht een ieder dat Ko de 4-0 had gemaakt, maar toen iedereen al bij de middencirkel stond en de grens nog steeds met zijn vlag in de lucht stond, besloot de scheids toch maar het doelpunt af te keuren. De viernul bleef echter in de lucht hangen terwijl ARC in de tweede helft nog geen schot op doel had gehad. Dit vond Peet een beetje lullig voor Tobbert, die intussen bezig was met het bouwen van een zandkasteel tussen de palen. Peet speelde onder het motto tikkie terug Jaap!! de bal dan maar op borsthoogte en met een gangetje van 90 km/pu terug op Tobbert. Hiermee kreeg hij de kans weer een te laten zien dat hij niet voor niets de Roze Panter van Ter Aar wordt genoemd, want met een katachtige reactie wist hij deze meteoriet tot ingooi te verwerken, maar kon ARC toch het eerste schot tussen de palen noteren, toch leuk voor die jongens.
Drie minuten voor tijd kreeg Ko eindelijk het doelpunt dat hij verdiende. Na de vijfde poging op rij om hem neer te schoppen ging hij dan toch maar liggen en kon de scheids niets anders doen dan een penalty toewijzen. Vanzelfsprekend schoot Ko de bal zelf feilloos binnen. Eindstand vier nul (4-0)!!!!!!
Omdat Mars zijn shirt uit de kleedkamer kamer was gejat (het enige wat er hing, al had ik een smerige onderbroek laten hangen hadden zie die nog gejat volgens mij!) en we geen bier in de kleedkamer mochten gingen we helaas al snel weg bij onze favoriete regiovereniging en werd de kantine van DE VERENIGING opgezocht. Hier bleef het nog lang gezellig